novak_-_rapunzel

Missed Me - The Dresden Dolls

UNKLE - Burn My Shadow

Ars poetica

Ars poetica

Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση

σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες
όπου η ζωή χορεύει.
Θέλω να είναι αγώνας,
όχι μια μουσική που λύνεται
μα πάθος για τη μέσα έκφραση μιας ασυναρτησίας
μιας αταξίας που θα γίνει παρανάλωμα
αν δεν τα παίξουμε όλα για όλα
Όταν οι άλλοι, αδιάφοροι,
με σιγουριά
ξοδεύονται άσκοπα
ή ετοιμάζονται το βράδυ
να πεθάνουν,
όλη τη νύχτα ψάχνω για ψηφίδες
αδιάφθορες μές το μονόλογο τον καθημερινό
κι ας είναι οι πιο φθαρμένες.
Να φεγγρίζουν
μες το πυκνό σκοτάδι τους σαν τ’ αχαμνά ζωύφια
τυχαίες, σκοτωμένες απ΄ το νόημα
με αίσθημα ποτισμένες.

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

sancho 003

Αργοπεθαίνει

Aργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει το χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο “ι”
αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,
που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να χτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα, για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Εξέγερση σαν παραμύθι.

Μια ιστορία σχετικά με την Εξέγερση, τους Εξεγερμένους και τηνεξουσία μέσα από ένα παραμύθι, ενός Εξεγερμένου... Ας το διαβάσουμε ΟΛΟΙ και ας καταλάβουμε τί είναι Εξέγερση...[...]
-Έχουμε λοιπόν τον τίτλο, παρακάτω.
-Καλά, πρόκειται για το γεγονός ότι η στάση που υιοθετεί ένας άνθρωπος απέναντι στις καρέκλες είναι αυτή που τον καθορίζει πολιτικά. Ο Επαναστάτης (έτσι, με κεφαλαία) κοιτάζει με περιφρόνηση τις κοινές καρέκλες και λέει: «Δεν έχω χρόνο για να καθίσω, η βαριά αποστολή που μου έχει αναθέσει η Ιστορία (έτσι, με κεφαλαία) δεν μου επιτρέπει να αποσπάται η προσοχή μου με σαχλαμάρες».

Έτσι περνάει η ζωή του, μέχρι που φτάνει μπροστά στην καρέκλα της Εξουσίας, ρίχνει κάτω με μια σφαίρα αυτόν που κάθεται σε αυτή, κάθεται με συνοφρυωμένο ύφος, σαν να ήταν δυσκοίλιος, και λέει: «Η Ιστορία (έτσι, με κεφαλαία) έχει τελειώσει. Όλα, τα πάντα, έχουν αποκτήσει νόημα. Εγώ είμαι στην Καρέκλα (έτσι, με κεφαλαία) και είμαι ο κολοφώνας του χρόνου». Έτσι συνεχίζει μέχρι που έρχεται ένας άλλος Επαναστάτης (έτσι, με κεφαλαία), τον ρίχνει κάτω και η ιστορία (έτσι, με πεζά) επαναλαμβάνεται.

-Ο εξεγερμένος (έτσι, με πεζά), αντίθετα, όταν κοιτάζει μια κοινή και συνηθισμένη καρέκλα, την εξετάζει προσεκτικά, στη συνέχεια φέρνει και βάζει δίπλα της μια άλλη καρέκλα, κι άλλη, κι άλλη, και, σε λίγο καιρό, όλο αυτό μοιάζει με καφενείο, γιατί έχουν έρθει κι άλλοι εξεγερμένοι (έτσι, με πεζά) και αρχίζει να αφθονεί ο καφές, ο καπνός και ο λόγος, και τότε, ακριβώς όταν όλοι αρχίζουν να κάθονται άνετα, αισθάνονται ανήσυχοι, σαν να έχουν σκουλήκια, και δεν ξέρουν αν αυτό οφείλεται στον καφέ, τον καπνό ή το λόγο, αλλά σηκώνονται όλοι και συνεχίζουν το δρόμο τους. Μέχρι να συναντήσουν άλλη κοινή και συνηθισμένη καρέκλα και η ιστορία επαναλαμβάνεται.

-Μόνο που υπάρχει μια παραλλαγή, όταν ο εξεγερμένος πέφτει πάνω στην Καρέκλα της Εξουσίας (έτσι, με κεφαλαία), την κοιτάζει προσεκτικά, την εξετάζει, αλλά αντί να καθίσει, παίρνει μία λίμα από αυτές για τα νύχια και, με ηρωική υπομονή, λιμάρει τα πόδια της μέχρι να καταλάβει ότι έχουν γίνει τόσο ασταθή που θα σπάσουν όταν καθίσει κάποιος, πράγμα που συμβαίνει σχεδόν αμέσως. Ταν ταν.

-Ταν, ταν; Μα Ντουρίτο…
-Τίποτα, τίποτα. Ξέρω ότι είναι πάρα πολύ ξερή ιστορία και ότι η θεωρία πρέπει να είναι βελούδινη, αλλά η δική μου είναι μεταθεωρία. Μπορεί να με κατηγορήσουν ως αναρχικό, αλλά ας χρησιμεύσει η έκθεσή μου ως ταπεινός φόρος τιμής στους παλαιούς ισπανούς αναρχικούς, των οποίων τον ηρωισμό αποσιωπούν κάποιοι, αλλά αυτό δεν μειώνει το μεγαλείο τους.

[...]

--------------------------------------------------------------------------
Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο που βρίσκεται στο παρακάτω link

athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=46712